do 01 januari

Sanne Vogel, Muayad Hilamia en Amir Namou

Nieuwe Familie

Een openhartige voorstelling over verschillen en overeenkomsten, vriendschap, volwassen worden en het missen van iedereen die je kwijtraakt.

Amir Namou
Geboortedatum: 23-01-1985
Gevlucht op: 27-09-2012
Beroep in Syrië: Ingenieur

Muayad Hilamia
Geboortedatum: 11-11-1995
Gevlucht op: 04-09-2015
Beroep in Syrië: Student

Anderhalf jaar geleden ontmoette Sanne Vogel Muayad en ietsje later Amir. Beiden op de vlucht voor de oorlog in Syrië. Omdat ze maandenlang in een tentenkamp moesten wachten, logeerden ze soms weken bij Sanne. In de voorstelling Nieuwe Familie kijken ze terug op die tijd. Hoe het voor Muayad en Amir was om plotseling in een nieuw land te zijn. En hoe het voor Sanne was om twee Syrische jongens als logees op een luchtbed in haar woonkamer te hebben. In die periode hebben ze ontzettend veel geleerd; over elkaars cultuur, gewoontes en over eten. Inmiddels hebben beide jongens status en een huis. Ze vertellen hun indrukwekkende verhaal en er gaat gekookt worden.

Nieuwe familie is een documentairevoorstelling over het delen van verdriet, maar ook het delen van vreugde en geluk.

voorstellingsinfo
Website
Regie en tekst
Sanne Vogel
Met
Muayad Hilamia, Amir Namou en Sanne Vogel
Locatie

‘Gemis’ is het sleutelwoord van deze voorstelling. Vogel projecteert haar angsten van afscheid nemen, van een leven zonder diepere banden met familie en dierbaren op de beide jongens. Via hun verhaal vertelt ze over haar eigen leven. Dat maakt Nieuwe Familie tot puur en eerlijk documentair theater.

Vogel speelt de hoofdrol, maar ook Hilamia en Namou zijn uitgebreid aan het woord. In het Nederlands doen ze dat, met een flink Syrisch accent. Dat werkt ontwapenend en de mannen (beiden geen acteur van huis uit) spelen bijzonder losjes.

NRC Handelsblad
Foto's: Raymond van Olphen

Ik vind dat ik als maker de plicht heb om wat ik heb gezien en meegemaakt te delen met een groter publiek, om de mensen die ik heb ontmoet een gezicht te geven.

Sanne Vogel in De Volkskrant, 18 juli 2016

terug naar boven