Baby Reindeer
Kobra Theaterproducties
vr 02 oktober
Een niet wetenschappelijk onderzoek naar het enige dat er echt toe doet: liefhebben!
“Ik wil kwetsbaarheid een podium geven. Ik beschouw mijn publiek als mijn beste vriend, als vertrouweling, ik praat niet tegen maar met ze. Ze luisteren en kijken, ik kijk en luister terug. Samen met hen probeer ik een etage te zakken van het hoofd naar het hart.” - Laura van Dolron
Laura zoekt opnieuw naar de liefde in haar hart, haar omgeving en de wereldgeschiedenis. Grootse daden en kleine verhalen rijgt zij tot een ketting van liefde en ontroering. Voor iedereen die weet wat liefde is of verlies. Laura is zelf moeder die ooit een klein kindje verloor. Ze maakte Liefhebben om haarzelf te troosten. Al tien jaar lang speelt ze het één keer per jaar als monument voor de liefde en de mensen die we missen. Omdat ze zoveel nieuwe voorbeelden van liefde vond, is het nu tijd voor deel 2.
Liefhebben deel II wordt een warme troostrijke avond, omdat liefde en verdriet elkaars beste vrienden zijn. Het wordt een collage van liefdesverhalen, een rustplek waar we leven in plaats van leveren, waar we lachen door onze tranen heen, dat is altijd liefde! Kom kijken en zak een etage van je hoofd naar je hart.
"Van Dolron is een natuurkracht maakt de wereld mooier met haar liefdevolle blik."
NRC"Haar voorstelling is van de intimiteit die je soms de adem beneemt. "
De Volkskrant"Je zou elke soms terloopse opmerking willen inlijsten."
Leeuwarder CourantOver Laura van Dolron
Laura van Dolron creëerde haar eigen genre: stand-up philosophy. Samen met het publiek zoekt zij naar wat mooi is en wat beter kan. Ze gebruikt het theater als plek om oprecht te zijn, omdat ze gelooft dat er in het ‘echte’ leven al genoeg wordt gedaan alsof. Laura van Dolron troost en confronteert. Ze wil haar publiek laten lachen en nadenken. Ze laat zien dat kwetsbaarheid een kracht is die nodig is in deze wereld.
Makers en spelers
Concept en tekst: Laura van Dolron.
Spel: Laura van Dolron en verschillende gasten per avond.
Dramaturgie: Celine Buren.
Foto: Iris Duivenkot
