Even voorstellen... Silke van Kamp

Wat is de macht van kunst?

10-11-2026

Theatermaker Silke van Kamp staat met I Like Art and Art Likes Me voor het eerst in Podium Hoge Woerd. Haar eerdere voorstelling F*CK Lolita was een groot succes (★★★★★ van NRC en de Volkskrant). Wat is Silke haar maakstijl? Waar haalt ze haar inspiratie uit? En wat kunnen we van haar nieuwste voorstelling verwachten? Het interview met Silke van Kamp door het Zuidelijk Toneel lees je hier!

Direct naar de voorstelling op 27 november

Waar herken je een echte 'Silke' voorstelling aan?

Er valt in mijn voorstellingen altijd wat te lachen. Ik houd van lachen en grappen. Er valt vaak ook wel wat te huilen. Daar houd ik ook van. En iemand zei laatst dat mijn werk vaak ook een goede woede in zich draagt. Dat vond ik ook mooi. Mijn werk is meestal een intense ride. Dat wil ik ook. Ik kan het niet half. En ik houd niet van herhaling, dus elke voorstelling is op een bepaalde manier ook steeds weer heel anders. Maar het universum is altijd dicht, geconcentreerd. Het zijn intense universa die ik samen met mijn teams maak. Maar wel een intense ride mét glitters.

De titel van de voorstelling is 'I Like Art and Art Likes Me'. Wat betekent kunst en theater voor jou?

De titel is vooral een verwijzing naar het werk van Joseph Beuys I Like America and America Likes Me. In dat werk sluit Joseph Beuys zichzelf op met een coyote op Amerikaanse grond. Het werk symboliseerde een dialoog met de oorspronkelijke bewoners en natuur van Amerika en de traumatische kolonisatie daarvan.

Voor mij betekent kunst ontroering, spelen, reflecteren, voelen, denken, verzinnen, samenwerken, samen denken, voelen, zijn, kijken, luisteren etc. Het is ook een medium via waar je sterke gevoelens of grote gedachte-experimenten kunt uitproberen. Een plek waar dit tot een collectief en groter gesprek kan leiden. Samen het collectief geheugen oprekken en verrijken. Ohja, en moedig zijn. Kunst maken en toelaten betekent moedig zijn.

Waar en wanneer bedacht je deze ontmoeting tussen Hitler en Beuys?

Op een wandelvakantie in 2022 in Schotland met Jip Vuik (een van de schrijvers van de voorstelling). Het viel me ineens in. Ik zei tegen Jip: je weet wel dat mensen denken dat Hitler boos was op Joodse mensen omdat hij zou zijn afgewezen op een Joodse kunstschool hè? En je weet wel dat Joseph Beuys iedereen toeliet op de kunstopleiding, ook als ze niet officieel waren aangenomen hè? Stel dat Joseph Beuys eerder was geboren en dat Hitler toelating had gedaan en door Beuys was toegelaten… Misschien was Hitler dan kunstenaar geworden en was de hele Tweede Wereldoorlog nooit gebeurd. Dat zou best wel een vet concept voor een voorstelling zijn.

Waarom herschrijf je dit verhaal juist nu? En hoe vind je de balans tussen het publiek laten lachen en tegelijkertijd onderwerpen aansnijden die misschien ongemakkelijk of confronterend zijn?

Het thema werd alleen maar actueler sinds 2022. Het begon meer met de vraag: ‘Wat is de macht van kunst?’, maar tijdens het maakproces heeft het fascisme en nationalisme zo veel terrein gewonnen dat het uiteindelijk meer daar over gaat dan ik in het begin had vermoed.

Kunst is van alle tijden en de duisternis van fascisme en onderdrukking is nu helaas weer erg actueel. En kunst is de afgelopen twintig jaar in subsidies ook enorm naar de achtergrond aan het verdwijnen. Terwijl, is kunst niet een medium voor elkaar vinden, naar elkaar luisteren, reflecteren op de wereld op de macht? Is kunst niet een antifascistisch medium. Kortom: kan kunst de wereld veranderen? En zo zijn we weer bij de hoofdvraag.

Wat betreft de humor balans confronterend vraag: alles wat ongemakkelijk en confronterend is, is een fantastische bron voor grappen. Iedereen die moeilijke dingen heeft meegemaakt, weet dat.

Naar de voorstelling op 27 november!